​

Geef me een podium en ik geef je muziek.

Als je mij vraagt waar ik het liefst ben, is het antwoord simpel: op een podium.

Geef me de kans om vijf keer op één dag op te treden en ik sta vijf keer op het podium. Niet omdat het moet, maar omdat ik daar volledig op mijn plek ben. De spanning vlak voordat de eerste noot klinkt, de energie vanuit de zaal, een band die samen één geheel wordt en het moment waarop muziek mensen raakt, daar krijg ik energie van.

​

Ik ben Eric Guinée: gitarist, uitvoerend muzikant, bandleider, arrangeur, componist, producer en docent. Verschillende rollen, maar allemaal vanuit dezelfde drijfveer: muziek maken, muziek beleven en mijn passie voor muziek met anderen delen.

Mijn muzikale verhaal begon al jong. Op mijn negende kreeg ik mijn eerste drumlessen. Muziek maken werd al snel meer dan een hobby: ik wilde begrijpen hoe muziek werkt en vooral hoe ik er zelf steeds beter in kon worden.

​

Op mijn zeventiende ontdekte ik de gitaar. Toen ik voor het eerst Stevie Ray Vaughan hoorde, wist ik dat ik dit instrument wilde leren beheersen. Ik begon uren per dag te spelen en stortte me op de muziek die mij inspireerde: van Stevie Ray Vaughan en Jimi Hendrix tot John Mayer en alles wat ik onderweg ontdekte.

Die honger om beter te worden is nooit verdwenen.

​

Inmiddels werk ik als gitarist en muzikant binnen uiteenlopende bands, producties en projecten. Ik ben bandleider en arrangeur, schrijf en componeer muziek en werk in de studio als producer en recording- en mixing engineer. Ik beweeg mij daardoor voortdurend tussen het podium, de studio en het repetitielokaal.

Maar uiteindelijk draait het allemaal om hetzelfde:

mensen iets laten beleven door middel van muziek.

​

Op het podium doe ik dat met mijn instrument. Ik zoek naar energie, interactie en het moment waarop muzikanten en publiek elkaar vinden. Ik wil niet alleen de juiste noten spelen, maar onderdeel zijn van een optreden dat mensen bijblijft.

En voor mij hoeft een podium niet altijd een theater of concertzaal te zijn.

Een klaslokaal is óók een podium.

​

Als docent krijg ik de kans om mijn enthousiasme, kennis en ervaring door te geven. Wanneer een leerling iets voor het eerst begrijpt, een instrument ineens anders gaat horen of boven zichzelf uitstijgt, gebeurt er eigenlijk hetzelfde als op het podium: muziek komt tot leven.

Daarom vind ik lesgeven zo belangrijk. Ik wil niet alleen vertellen hoe je een instrument bespeelt. Ik wil leerlingen laten ervaren waarom muziek zo ontzettend gaaf is en ze stimuleren om nieuwsgierig te blijven, fouten te durven maken en vooral: zelf muziek te willen maken.

​

Door de jaren heen heb ik op uiteenlopende podia gestaan en mogen samenwerken met muzikanten als Tim Ries en Bernard Fowler van The Rolling Stones. Met Temporary Roads bracht ik twee albums uit en met de Islemunda Sessions Band speelde ik in New York. Daarnaast ben ik betrokken geweest bij verschillende theater-, band- en muziekproducties.

Maar eerlijk gezegd zie ik dat niet als een eindpunt.

​

Ik wil blijven spelen.

​

Nieuwe podia. Nieuwe producties. Nieuwe samenwerkingen. Nieuwe muziek. Nieuwe mensen om van te leren én nieuwe mensen om iets aan mee te geven.

​

Want hoe meer ik speel, hoe meer ik wil spelen.

​

En of dat nu gebeurt voor honderden of zelfs duizenden mensen in een theater, met een band op een festival, in een studio achter een microfoon of voor een klas vol leerlingen:

​

geef mij een podium en ik geef je muziek.